Gün geceye varmadan soluyorum Ankara'da. İklimlerin bile sabit olamadığı bu şehirde, günlerim peşi sıra birbini kovalarken sizden dahada mı uzaklaşıyorum, yoksa sizlere olan hasretim mi kalbimi bu kadar acıtıyor bilemiyorum.
Aranızdan ayrılmam yaprak dökümü misali bir kış gününde olsa da ağacımın dibinden ayrılmamak içindir çabalarım.
Sonu gelmeyecekmiş gibi görünse de ufkum yürüdüğüm denizde, yaşadığım anılarla zamanımı geçirmekle yetiniyorum. Sizlerin varlığından güç almak belkide umutlandırıyor beni aranıza geri döneceğimin.
Aile, Dostluk, ve Arkadaşlık anlamları bir yana değerleriniz paha biçilmez oluyor. Tüm rüzgarlara göğüs geriyorum yıllanmış ağacımın dibinde durabilmek için.
Bugün çok öfkeliyim doğaya;
İklimler değişssin değişmesine de, neden ayrılık gibi bir acı verirsin ağacımla yaprağıma ?
Ağaç üzülmez mi sanıyorsun düşen her bir yaprağına, Ya yaprak sararması üzüntüsündendir eyyy adil olduğu sanılan doğaaa sana sesleniyorum!...
Sararmadan geri koy beni ağacıma, yoksa kurur giderim gurbet yollarında kırıntılarımla...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder